عقب ماندگی ذهنی یک ناتوانی درازمدت است که کارکرد عمومی هوش نسبت به سن تقویمی کودک به شکل معنی داری کمتری از متوسط بوده و با نقایص در رفتار انطباقی کودک همراه می باشد. میزان بروز عقب ماندگی ذهنی در نژادها مختلف متفاوت و از 7/3 در هر هزار تولد در کشورهای اروپایی تا 9/5 در هزار تولد در کشورهای غیر اروپایی گزارش شده است.

انجمن آمریکایی ناتوانی هوشی و رشدی (2012) ناتوانی هوشی را به عنوان محدودیت معنادار در کارکرد هوشی و رفتار سازشی بیان می کند که بسیاری از مهارت عای عملی و اجتماعی زندگی روزانه را تحت تاثیر قرار داده و قبل از 18 سالگی نمایان می شود. رایج ترین تعریف انجمن کم توان ذهنی از ناتوانی های ذهنی شامل سه شاخه است: (1) یک محدودیت در عملکرد هوشی، (2) محدودیت در رفتار انطباقی و (3) سن شروع قبل از 18 سالگی.

عملکرد هوشی به توانایی ذهنی کلی فرد مانند یادگیری، استدلال، حل مسئله، و مانند این ها بر می گردد.

رفتارهای انطباقی متشکل از سه مجموعه مهارت می باشد، مهارت های مفهومی، مهارت های اجتماعی و مهارت عای عملی.

مهارت های مفهومی شامل، زیان و سواد، پول، زمان، مفهوم عدد و خود هدایتی است. قابلیت های اجتماعی عبارتند از مهارت های بین فردی، مسئولیت پذیری اجتماعی، اعتماد به نفس، حل مسئله اجتماعی و توانایی پیگیری قواعد و قانون است. مهارت های عملی مانند فعالیت های زندگی روزانه، مهارت های شغلی، بهداشت و درمان، حمل و نقل، ایمنی، استفاده از پول و استفاده از تلفن اندازه گیری می شود.